دل نوشته های من

من آن بانوی پاییزم از احساس لبریزم ، گهی غمگین و تاریکم گهی بارانی ، خیس ام ... ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﭘﺎﯾﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪﻡ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻣﯿﻮﻩ ﺑﺎﺩﺍﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺭﮔﻬﺎﯾﻢ ﺳﺎﻗﻪ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ. ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﮔﻠﺒﺮﮒ ﺷﻤﻌﺪﺍﻧﯽ ﻭ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﻡ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﺎﺭﻭﺭ. ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮﺍﺑﯽ ﺗﻠﺦ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺁﺗﺶ ﺩﺭﻭﻧﻢ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻣﯿﮑﻨﺪ......

* ﻧﻘﻄﻪ ﺳﺮ ﺧﻂ*ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍﯼ ﻣﻦ ، ﺧﺪﺍﯼ ﺗﻮ ، ﺧﺪﺍﯼ ﺍﻭ ، ﺧﺪﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼ !!! ﺍﯾﻦ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺑﺮﮔﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻢ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﺯ ﻋﻠﯿﻪ ﺧﺪﺍﯾﺶ !!! ﺷﺎﮐﯽ ﻫﺴﺘﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﻨﻢ ﺍﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﮑﺎﯾﺘﻢ ﺭﺍ ﭘﯿﺶ ﺧﺪﺍﯾﻢ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﺑﺒﺮﻡ ؟؟؟ ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ ﺁﯾﺎ ؟؟؟ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎﯾﺶ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﻨﻢ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺯﻣﯿﻨﯽ ﺍﺵ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﻨﻢ !! ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺁﯾﺎ ؟؟؟ ﮐﺴﯽ ﺷﺎﮐﯽ ﻧﯿﺴﺖ ؟؟؟ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎ ، ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻐﺾ ﻫﺎﯾﻢ ...